เฉลยผลการจับฉลาก [Updated 16.03.2012]
posted on 14 Mar 2012 10:16 by secret-utapuri
สวัสดีวันไวท์เดย์ค่า~
ในที่สุดก็ถึงวันเฉลยกันเสียทีเนอะ เชื่อว่าหลายคนคงรอวันนี้อย่างใจจดจ่อ หรือไม่ก็วิงวอนให้เวลาเดินช้าลงเพราะปั่นยังไม่เสร็จ 5555
เพราะงั้นจะขอทำการเฉลยรีเควสของแต่ละคนดังนี้......นี้......นี้......... *เอคโค่*
(ขอเรียงจากคนแรกที่ส่ง และวนตามชื่อคนได้รับเลยนะคะ ^o^)
แต่ไม่ทันจะเดินไปปิดสวิตซ์เพื่อลองหมุนหลอดดูว่าหลวมหรือไม่แสงไฟในห้องก็ดับลงเสียก่อน
พรึ่บ!
ดวงตาคู่สีครามกะพริบถี่ๆท่ามกลางความมืด โทคิยะใช้มือไล่คลำทางไปตามกำแพงบวกกับความเคยชินจนสามารถไปถึงประตูห้องได้โดยไม่เสียเวลามากนัก เขาผลักบานประตูออกไปด้านนอกก็พบว่ามืดไม่ต่างกับข้างใน สองสิ่งที่พอจะรู้ในตอนนี้ก็คือ..ไฟดับแน่ๆ..และ..ห้องที่เขาอยู่ดันไม่มีไฟฉาย
M02'Tisune to Banban
http://soundcloud.com/banbanqb/amazing-grace-ost-uta-no
Pending
“นี่ๆ...หลบก่อนให้เจ้าชายฮิจิริคาวะผ่านไปก่อน” เสียงเรียกของภูติสาวผู้หนึ่งได้ฉุดรั้งเพื่อนของเธอไว้ด้วยความเป็นห่วง แต่ด้วยเสียงอันดังจึงไม่น่าแปลกใจที่มาซาโตะจะได้ยินเข้า และดูท่าเพื่อนที่เธอคงจะมิได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรภูติสาวตนเดิมจึงได้อธิบายความเสริม
“นี่ไม่รู้หรือไง...มีคนเล่าว่า...แค่จูบเดียวจากเจ้าชาย...ร่างเธอจะกลายเป็นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิตจิตใจตลอดกาล”
...ใช่...
...ข่าวนั้นเป็นเรื่องจริง...
...แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น...
“ว่ากันว่าจุมพิตของเจ้าชายเย็นชาเหมือนใบหน้าของเขานั่นแหละ” เพียงแค่จบประโยค หากแม้นมีผู้ใดได้สบสายตากับเจ้าชายอย่างแนวแน่แล้วก็คงจะเห็นประกายแห่งความอ่อนไหวในเนตรสีน้ำแข็งนั้น
คืนธรรมดาๆในโรงเรียนที่ไม่ธรรมดาอย่างโรงเรียนซาโอโตเมะ เหล่าเด็กหนุ่มธรรมดาๆที่มีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา เรื่องธรรมดาๆที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่ไม่ธรรมดาก็ก่อให้เกิดความไม่ธรรมดาขึ้นได้
PK to nanakochan
“เฮ้อ...”
เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนถอนหายใจ มือบางถือกระดาษบางอย่างซึ่งดวงตาสีฟ้าสดใสจับจ้องไม่วางตา
“เฮ้อ...”
ร่างนั้นถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ ท่อนแขนเรียววางทาบทับก่อนใบหน้าน่ารักจะแนบตามลงไป เส้นผมยาวสลวยตกลงมาระแก้มใส บดบังความงดงามไปกว่าครึ่งแต่เจ้าตัวไม่ใส่ใจจะปัดออก คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด ชายหนุ่มกำลังมีเรื่องคิดไม่ตกอยู่ในหัว เรื่องเกี่ยวกับกระดาษแผ่นนั้นที่เขานอนทับอยู่นั่นแหละ
ใช่แล้ว... ชายหนุ่มไม่ใช่หญิงสาว และเขาไม่ใช่เธอ...
ถึงแม้ว่าคนที่กำลังทอดถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าคนนี้จะมีเรือนร่างบอบบาง มีดวงหน้างดงามยิ่งกว่าอิสตรี และสวมใส่เสื้อผ้าที่มองแว่บแรกก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงก็ตาม แต่ทั้งหมดนั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์
‘ดอกไม้ไฟ’
‘ช้อนปลาทอง’
‘ปลาหมึกย่าง’
นั่นคือใจความสำคัญสำหรับเขาในกระดาษแผ่นนั้น หลังจากเคี่ยวเข็ญบรรดานักเรียนให้ผ่านการเดบิวท์ไปบ้างแล้ว ช่วงเวลาปิดเทอมก็เวียนมาถึง ทว่าคนเป็นครูอย่างเขาก็ยังไม่ได้หยุดพัก แม้จะเป็นโรงเรียนผลิตไอดอลแต่ไม่ได้หมายความว่าจะสบายเหมือนโรงเรียนทั่วๆไป ในทางกลับกันแผนการสอนยิ่งยุ่งยากยิ่งกว่า เหตุผลเดียวกับที่เขาติดแหง่กอยู่กับโต๊ะทำงานในห้องพักครูส่วนตัวนี่ล่ะ
Pending
Sey to Mawemo/Nao
Mawemo/Nao to Malky
หมายเห็ด : ภาพไซส์เต็มคลิกที่รูปได้นะคะ ถ้าคลิกไม่ได้ก็ลากเอาเลย :D
เป็นยังไงกันบ้างคะสำหรับกิจกรรมนี้
รอบนี้จัดให้แบบ Freestyle เพราะเป็นรอบแรก (ยังจะมีรอบต่อไปอีกเรอะ!?)
เพราะงั้นจึงอยากถามว่า.......... สนใจซีเคร็ทรอบต่อไปกันหรือเปล่าคะ? :D ถ้าสนใจแล้วก็บอกกันด้วยน้าาาาา บอกด้วยว่าอยากเล่นฟรีสไตล์เหมือนเดิมหรือกำหนดธีมสำหรับรอบนั้นๆหรือเปล่า
เล่นกันเรื่อยๆจะได้ไซโคกันเองรอตัวเกมภาคเดบิวท์กับอนิเมซีซั่นสองมา XP
รอบนี้อาจมีข้อติดขัดกันไปบ้าง สต๊าฟก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ TwT (ถ้ามี)รอบหน้าจะไม่ให้เป็นอีกค่ะ *กราบ*
สุดท้าย... ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมกิจกรรมค่าาาาาาาาาาา *โค้ง*
ณ ดินแดนอันไกลโพ้นย้อนเวลาหมุนกลับไปถึงยุคแห่งพลังเร้นลับของเหล่าภูตและนางพรายยังไม่ถูกทำลาย เมื่อสมัยที่อาณาจักรแห่งเหมันต์ และอาณาจักรคิมหันต์ยังคงอยู่ ช่วงเวลา...ที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองอาณาจักรซึ่งแตกต่างได้ผสานรอยร้าวที่เป็นชนวนแห่งสงครามนานนับพันปีเข้าหากัน
ความสัมพันธ์นั้นได้เริ่มต้น ตั้งแต่ที่อคาเดมี หรือโรงเรียนภูติได้ก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาระหว่างทั้งสองอาณาจักร เหล่าภูติจึงต่างส่งทายาทของตนเข้ารับการศึกษาที่ถือว่าดีที่สุดในขณะนั้น
สายลมแห่งอาณาจักรเหมันต์พัดผ่าน ยามที่ชายฉลองพระองค์ของเจ้าชายรัชทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรทางเหนือปลิวไสวทุกสิ่งที่ทรงเหยียบย่างจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง ทุกท่วงท่าการเยื้องย่างเชื่องช้าหากแต่หนักแน่น ใบหน้าที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึกคือสิ่งที่แสดงถึงสูงศักดิ์ของพระองค์
ทางเดินหินของอคาเดมีทอดยาวไปเบื้องหน้า เหล่าภูติมากหน้าหลายตาต่างหลบให้เจ้าชายมาซาโตะได้ผ่านไปแต่โดยดี มิใช่เพราะพระองค์จะทรงเอาโทษแต่เป็นเพราะต่างเกรงในพลังแห่งความเหน็บหนาวที่แผ่ออกมาต่างหากเล่า
“นี่ๆ...หลบก่อนให้เจ้าชายฮิจิริคาวะผ่านไปก่อน” เสียงเรียกของภูติสาวผู้หนึ่งได้ฉุดรั้งเพื่อนของเธอไว้ด้วยความเป็นห่วง แต่ด้วยเสียงอันดังจึงไม่น่าแปลกใจที่มาซาโตะจะได้ยินเข้า และดูท่าเพื่อนที่เธอคงจะมิได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรภูติสาวตนเดิมจึงได้อธิบายความเสริม
“นี่ไม่รู้หรือไง...มีคนเล่าว่า...แค่จูบเดียวจากเจ้าชาย...ร่างเธอจะกลายเป็นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิตจิตใจตลอดกาล”
...ใช่...
...ข่าวนั้นเป็นเรื่องจริง...
...แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น...
“ว่ากันว่าจุมพิตของเจ้าชายเย็นชาเหมือนใบหน้าของเขานั่นแหละ” เพียงแค่จบประโยค หากแม้นมีผู้ใดได้สบสายตากับเจ้าชายอย่างแนวแน่แล้วก็คงจะเห็นประกายแห่งความอ่อนไหวในเนตรสีน้ำแข็งนั้น